Home > அரசியல் > ஈரான் புரட்சியும், ஆப்கன் ஆக்ரமிப்பும்!

ஈரான் புரட்சியும், ஆப்கன் ஆக்ரமிப்பும்!

1970களில் அமெரிக்காவும் அன்றைய சோவியத் யூனியனும் ஆசிய நாடுகளில் தங்களுடைய செல்வாக்கை நிலைநிறுத்த பல்வேறு தகிடுதத்தங்களை மேற்கொண்டன.

மத்திய கிழக்கு நாடுகளை அவை குறிவைத்தன. முதலாளித்துவ கொள்கைகளையும் கம்யூனிஸக் கொள்கை களையும் அவை பரப்ப முயன்றன.

அந்த நாடுகளின் ஆட்சியாளர்களில் பலர் சோவியத் யூனியனை ஆதரிப்பதற்கு பதிலாக மேற்கத்திய கலாச்சாரத்தை ஏற்க துணிந்தனர்.

ஈரான் மன்னராக இருந்த முகமது ரெஸா ஷா பஹ்லவி அமெரிக்காவை ஆதரித்தார். கிட்டத்தட்ட அதே காலகட்டத் தில் ஆப்கானிஸ்தானில் சோவியத் ஆதரவுடன் புரட்சிகர இயக்கம் வலுப்பெறத் தொடங்கியிருந்தது.

ஈரான் மன்னர் ஷா இஸ்லாமிய கோட்பாடுகளை பின்னுக்குத் தள்ளினார். அங்கு மேற்கத்திய கலாச்சாரம் வேரூன்றத் தொடங்கியது. பெண்களுக்கு சம உரிமை வழங்கினார். நாட்டின் அனைத்துத் துறைகளிலும் இஸ்லாமிய பாரம்பரியம் விலகத் தொடங்கியது. பெண்கள் நவநாகரிக உடைகள் அணிந்து பணிகளில் ஈடுபட்டனர்.


இது இஸ்லாமின் தீவிர ஆதரவாளர்களை ஆத்திரமடையச் செய்தது. மன்னர் ஷாவின் மேற்கத்திய ஆதரவை எதிர்த்து, இஸ்லாமிய புரட்சிக்குழு உருவானது. அவர்கள் அயத்துல்லா ருஹல்லா கோமேனி என்பவர் தலைமையில் போராட்டங் களில் ஈடுபட்டனர்.

1977 ஆம் ஆண்டு ஷா வுக்கு எதிராக போராட்டங்கள் தொடங்கின. அந்தப் போராட்டங்கள் பாதி மதசார்பற்ற தாகவும் பாதி மதரீதியாகவும் வளரத் தொடங்கின. 1978 ஜனவரியில் போராட்டங்கள் தீவிரமடைந்தன.

1978 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மற்றும் டிசம்பர் மாதங்களுக்கு மத்தியில் இந்த போராட்டங்களால் நாடு ஸ்தம்பித்தது.

இதையடுத்து 1979 ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாதம் மத்தியில் மன்னர் ஷா ஈரானில் இருந்து வெளியேறினார். அவர் எகிப்தில் தஞ்சம் புகுந்தார். மன்னர் வெளியேறியதும் இரண்டு வாரங்கள் ஈரானில் அதிகாரப் பொறுப்பு வெற்றிடமாகியது.

இந்நிலையில்தான் வெளிநாட்டுக்கு விரட்டப்பட்டிருந்த மதத்தலைவரான அயத்துல்லா கோமேனி நாடு திரும்பினார். அவருக்கு லட்சக்கணக்கான மக்கள் வரவேற்பளித்தனர்.

ஈரானுக்கு முதலாளித்துவமும் தேவையில்லை, கம்யூனிஸமும் தேவையில்லை. அது ஒரு இஸ்லாமிய குடியரசாக மாறவேண்டும் என்பதே கோமேனியின் விருப்பம்.
1979 பிப்ரவரி மாதம் 11 ஆம் தேதி மன்னர் ஷாவுக்கு ஆதரவான ராணுவம் புரட்சியாளர்களுடனான சண்டையை நிறுத்தியது.

1979 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் மக்களிடம் பொதுவாக்கெடுப்பு நடத்தப்பட்டது. இஸ்லாமிய குடியரசாக மக்கள் வாக்களித்தனர். நாட்டின் சுப்ரீம் லீடராக கோமேனி செயல்படுவார் என்று ஏற்கப்பட்டது. 1979 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் கோமேனி ஈரானின் சுப்ரீம் லீடரானார்.


ஈரான் புரட்சி பல்வேறு விதத்தில் வித்தியாசமானது. ஆம் ஒரு நாட்டில் நிதி நெருக்கடி ஏற்படும்போதோ, விவசாயிகள் கிளர்ச்சியில் ஈடுபடும்போதோ, ராணுவம் அரசுக்கு எதிராக திரும்பும்போதோ மட்டுமே ஆட்சிமாற்றம் ஏற்படும்.

ஆனால், மதக் கோட்பாடுகளின்படி ஆட்சி அமைப்பதற்காக ஒரு புரட்சி என்பது இஸ்லாமிய நாடுகளில் புதிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.

மன்னர் ஷா கோமேனியை ஒரு மதக் குழுவின் தலைவராக மட்டுமே பார்த்தார்.

மார்க்சிஸ்ட்டுகளை விடவும், இஸ்லாமிய சோஷலிஸ்ட்டுகளை விடவும், மதசார்பற்ற எதிர்ப்பாளர்களை விடவும் கோமேனியின் மத இயக்கம் வலுவானது அல்ல என்று ஷா கணித்தார். அவருடைய கணிப்பு தவறாகியது.

மன்னர் ஷா நாட்டைவிட்டு ஓடியதும் அமெரிக்கா வலுவான தனது ஆதரவு நாடு ஒன்றை இழந்தது. ஈரானை தக்கவைக்க அமெரிக்கா ஏராளமான நிதியுதவியையும் ஆயுத உதவியையும் செய்திருந்தது. அவ்வளவும் இப்போது வேஸ்ட் ஆகியது.

ஈரானில் மதப்புரட்சி தீவிரமடைந்து முடிவுக்கு வரும் நிலையை நெருங்கிய சமயத்தில் சவூதி அரேபியாவிலும் ஒரு முக்கியமான நிகழ்வு உலகின் கவனத்தை ஈர்த்தது.

இஸ்லாமியர்களின் புனிதத் தலமாக கருதப்படும் மெக்காவில் உள்ள மசூதியில் ஹஜ் பயணிகள் உலகம் முழுவதும் இருந்து வந்து குவிந்திருந்தனர்.

அன்று 1979 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 20 ஆம் தேதி.

இஸ்லாமிய காலண்டரின்படி 1400 ஆம் ஆண்டு பிறக்கிறது.

வருடத்தின் முதல் தொழுகையை தொடங்க இமாம் ஷேக் முகமது அல் சுபையில் தயாரானார். மசூதிக்குள் 50 ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட யாத்ரீகர்கள் திரண்டிருந்தனர்.

திடீரென தீவிரவாதிகள் சுமார் 500 பேர் இமாமை சுற்றி வளைத்தனர். அவர்கள் தங்கள் உடைகளுக்குள் இருந்து நவீன ஆயுதங்களை எடுத்தனர். வாசல் கதவுகளை அடைத்தனர். வாசலில் கூட்டத்தினரை ஒழுங்குபடுத்துவதற்காக தடிகளுடன் நின்ற இரண்டு போலீஸாரை சுட்டுக் கொன்றனர்.

யாத்ரீகர்களில் பெரும்பாலானவர்களை வெளியேற்றினர். பகுதியினரை மட்டும் தங்கள் பிணைக்கைதிகளாக வைத்துக் கொண்டனர்.

மளமளவென்று காரியங்கள் நடந்தேறின. தீவிரவாதிகள் மசூதியின் மேல்பகுதிக்கு சென்று பாதுகாப்பு பணிகளில் ஈடுபட்டனர்.

தீவிரவாதிகளில் சில பெண்களும் குழந்தைகளும் இருந்தனர்.

மசூதியை புனரமைக்கும் வேலைகள் நடந்து கொண்டிருந்தன. மசூதிக்குள் எவ்வளவு யாத்ரீகர்கள் சிக்கியிருக்கிறார்கள், எத்தனை தீவிரவாதிகள் உள்ளே இருக்கிறார்கள் என்பது வெளியே இருக்கும் அதிகாரிகளுக்கு தெரியவில்லை.

ஆயுதமேந்திய இஸ்லாமிய தீவிரவாதக் குழு மசூதியை கைப்பற்றிவிட்டது. உலகம் அதிர்ச்சி அடைந்தது. பல்வேறு நாடுகளிலும் இருந்து மெக்கா சென்ற தங்கள் உறவினர்கள் குறித்து இஸ்லாமியர்கள் கவலை அடைந்தனர்.

ஜுஹைமன் இபின் முகமது இபின் சைஃப் அல் உடைபி என்பவர் தலைமையில் தீவிரவாதிகள் மெக்காவை கைப்பற்றியிருந்தனர். இவர் சவூதி அரேபியாவின் மத்திய பகுதியான நஜத் தில் செல்வாக்கு வாய்ந்த குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்.

இவர் தனது மைத்துனரான முகமது பின் அப்த் அல்லா அல் கடாமி என்பவரை இஸ்லாமின் மஹ்தியாக அறிவித்தார். நபிகள் நாயகம் “வடக்கிலிருந்து, எனது பெயரை தன்னுடைய பெயராகவும் எனது தந்தை பெயரை தனது தந்தை பெயராகவும் கொண்ட ஒருவன் வருவான்” என்று கூறியிருந்ததை ஜுஹைமன் மேற்கோள் காட்டினார்.

தீவிரவாதிகள் மசூதியின் மைக்கில் தங்கள் கோரிக்கைகளை வெளியிட்டனர். அவர்கள் பேசியது மெக்கா நகரின் அனைத்து வீதிகளிலும் எதிரொலித்தது.

மசூதியை வெளியிலிருந்து நெருங்கிய பாதுகாப்பு வீரர்கள் அனைவரும் மேலிருந்த தீவிரவாதிகளால் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டனர்.

இதையடுத்து, மசூதியை மீட்க பிரான்ஸ் மற்றும் பாகிஸ்தானிய அதிரடிப் படைகளின் உதவி கோரப்பட்டது. சவூதியின் மன்னர் குடும்பத்திடமிருந்து சவூதியை மீட்கவே இந்த நடவடிக்கை என்று கருதப்பட்டது.

இந்நிலையில், ஈரானின் அயத்துல்லா கோமேனி ஒரு அறிவிப்பை வெளியிட்டார். மெக்கா மசூதி சம்பவத்தில் அமெரிக்காவுக்குத் தொடர்பு இருப்பதாக அவர்கூறினார்.

உடனே, பாகிஸ்தானில் அமெரிக்கத் தூதரகம் எரித்து சாம்பலாக்கப்பட்டது. லிபியா தலைநகர் திரிபோலியிலும் அமெரிக்கத் தூதரகம் நாசம் செய்யப்பட்டது.

இரண்டு வாரங்கள் இந்த மெக்கா முற்றுகை நீடித்தது. பல ஆயிரக்கணக்கான யாத்ரீகர்கள் மசூதிக்குள் சிக்கியிருந்தார்கள்.

இஸ்லாம் மத தலைமை குருமார்கள் கூடி மெக்கா மசூதியை மீட்க ராணுவம் உள்ளே செல்ல அனுமதி அளித்தனர்.


அதைத் தொடர்ந்து ராணுவ நடவடிக்கை தொடங்கியது. யாத்ரீகர்கள் பலர் இறந்தனர்.

தீவிரவாதிகளும் நூற்றுக் கணக்கில் கொல்லப்பட்டனர். தலைவன் ஜுஹைமன் உள்ளிட்ட 62 பேர் பிடிபட்டனர்.

அவர்கள் மீது ரகசிய விசாரணை நடத்தப்பட்டு அனைவரும் பொதுமக்கள் முன்னிலையில் தலையை வெட்டிக் கொல்லப் பட்டனர்.

இந்தச் சம்பவத்தில் பின் லேடன் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த மொஹ்ரஸ் பின் லேடனும் கைது செய்யப்பட்டார். ஆனால் அவர் விடுவிக்கப்பட்டார் என்று கூறப்படுகிறது.

ஆனால், மசூதியை புதுப்பித்துக் கொடுத்த பின் லேடன் குடும்பத்தினர்தான் அந்த மசூதியின் வரைபடங்களைக் கொடுத்து அதிரடிப்படையினருக்கு உதவியாக இருந்தனர் என்றும் கூறப்படுகிறது.

எது எப்படி இருந்தாலும் ஈரான் புரட்சி, மெக்கா மசூதி முற்றுகை என இஸ்லாமிய உலகில் புதிய எழுச்சி உருவாகி இருந்தது.

இதேசமயத்தில்தான் ஆப்கானிஸ்தானிலும் ஒரு அதிரடித் திருப்பம் ஏற்பட்டது.

ஆப்கானிஸ்தானில் மன்னராட்சிதான் நடைபெற்றது. அங்கு மன்னராக இருந்த நதிர் ஷா பிரிட்டிஷ் இந்தியாவில் டேராடூனில் பிறந்தவர். அவர் 1933 ஆம் ஆண்டு கொல்லப்பட்டார்.

அதையடுத்து, அவருடைய மூத்த மகன் ஜாகிர் ஷா மன்னராக பதவியேற்றார். அப்போது அவருக்கு வயது 19.

இளம் வயதாக இருந்ததால் அவருடைய சித்தப்பாக்கள் ஆட்சிப் பொறுப்பை கவனித்துக் கொண்டனர். இந்தக் காலகட்டத்தில்தான் ஆப்கான் சர்வதேச அங்கீகாரத்தைப் பெற்றது.

இரண்டாம் உலகப்போர் முடிந்ததும் ஆப்கானிஸ்தானை நவீனப்படுத்த வேண்டிய அவசியத்தை மன்னர் ஜாகிர் ஷா உணர்ந்தார். இதையடுத்து வெளிநாட்டு ஆலோசகர்களை நியமித்துக் கொண்டார். ஆப்கானிஸ்தானின் முதல் பல்கலைக்கழகம் உருவாக்கப்பட்டது.

அதேசமயம் ஆப்கன் அரசியலில் கோஷ்டிகள் உருவாகின. அவர்களுக்குள் சண்டையும் தீவிரமடைந்தது.

1963 ஆம் ஆண்டு தனது சித்தப்பாக்களிடம் இருந்து ஆட்சிப் பொறுப்பை முழுமையாக ஜாகிர் ஷா பெற்றுக் கொண்டார். ஆப்கனுக்கு தனியாக அரசியல் சட்டம் உருவாக்கப்பட்டது.


தனது தந்தையின் சகோதரர் மகனான முகமது தாவூத் கானை பிரதமராக நியமித்தார் ஜாகிர் ஷா.
ஆப்கனில் தேர்தல்களுடன் கூடிய நவீன ஜனநாயக அமைப்பு அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது.

நாடாளுமன்றம் அமைக்கப்பட்டது. சிவில் உரிமைகள், பெண் விடுதலை என்று ஆப்கன் புதிய பாதையில் பயணத்தைத் தொடங்கியது.

முகமது தாவூத் கானின் தன்னிச்சையான செயல்பாடுகள் அவருக்கு புகழைத் தந்தன. இதையடுத்து அவரை பதவியிலிருந்து நீக்கினார் மன்னர் ஜாகிர் ஷா.

அரசியல் சுதந்திரம் கிடைத்திருந்ததால், ஆப்கனில் கம்யூனிஸ்ட்டுகள் ஆப்கானிஸ்தான் மக்கள் ஜனநாயகக் கட்சி என்ற பெயரில் இயங்கி வந்தனர். இந்தக் கட்சி சோவியத் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் அங்கீகாரத்தைப் பெற்றிருந்தது.

நூர் முகமது தாரகி பத்திரிகையாளராக வாழ்க்கையைத் தொடங்கினார். புரட்சிகர நடவடிக்கைகளுக்காக சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்தார். ஆப்கனில் அரசியல் கட்சிகள் நடத்த சட்ட அனுமதி இல்லை. எனவே, மக்கள் ஜனநாயக நோக்கம் என்ற அமைப்பைத்தான் இவர் முதலில் தொடங்கியிருந்தார்.


1964ல் புதிய அரசியல் சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டவுடன் தாரகியின் வீட்டில் 27 பேர் கூடி மக்கள் ஜனநாயக கட்சியை தொடங்கினார்கள். தாரகி கட்சியின் முதல் செயலாளராக தேர்வு செய்யப்பட்டார்.

சோவியத் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அவருக்கு அழைப்பு விடுத்தது. இஸ்லாமிய நாட்டில் அரசியல் கட்சியாக செயல்படத் தொடங்கியது.

தில் கல்க் என்ற பெயரில் கட்சிக்கென்று பத்திரிகையும் தொடங்கப்பட்டது. ஆப்கானிஸ்தானின் முதல் புரட்சிகர பத்திரிகை இது. ஆனால், 1966ல் இந்தப் பத்திரிகையை மூடும்படி அரசு உத்தரவிட்டது.

1967ல் இந்தக் கட்சி கொள்கை ரீதியாக இரு பெரும் பிரிவுகளாக பிரிந்தது.

கல்க்குகள் பர்ச்சாம்கள் என்று என்று இவை அழைக்கப்பட்டன. கல்க்குகள் பெரும்பாலும் கிராமப்புறங்களைச் சேர்ந்தவர்கள். பர்ச்சாம்கள் நகர்ப்புறங்களைச் சேர்ந்தவர்கள்.

இருப்பினும் இந்த பிளவு வெளிப்படையாக தெரியாமல் பார்த்துக் கொண்டனர். இரண்டு பிரிவினரும் சோவியத் யூனியனுடன் தொடர்பு கொண்டிருந்தனர். கட்சிக்குள் ஏற்பட்ட பிளவு காரணமாக 1969ல் நடைபெற்ற நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் கட்சிக்கு பின்னடைவு ஏற்பட்டது.

இந்நிலையில்தான் ஆப்கன் மன்னர் ஜாகிர் ஷா கண் ஆபரேஷனுக்காக இத்தாலி சென்றார். அங்கு அவர் சிகிச்சை முடித்து 1977ல் நாடு திரும்புவதற்குள் முகமது தாவூத் கான் திடீர் புரட்சி நடத்தி ஆட்சியைக் கைப்பற்றினார். அவருக்கு மக்கள் ஜனநாயகக் கட்சி உதவி செய்தது.

ஆட்சியைக் கைப்பற்றினாலும் தாவூத் கான் தன்னை மன்னராக அறிவித்துக் கொள்ளவில்லை.

தாவூத்தின் ஆப்கானிஸ்தான் குடியரசு என்ற பெயரில் தனது அரசாங்கத்தை அவர் நிறுவினார். நாடாளுமன்றத்தில் மேலவை ஒன்றை அமைத்தார். அது 1977ல் புதிய அரசியல் சட்டத்தை உருவாக்கி அங்கீகரித்தது.

இதையடுத்து ஆப்கானிஸ்தானில் ஒரு கட்சி ஆட்சிமுறை அமுலுக்கு வந்தது. தனக்கு உதவிய மக்கள் ஜனநாயகக் கட்சி தலைவர்களை ஒடுக்கினார். ஆட்சிப் பொறுப்பில் இருந்த அந்தக் கட்சியின் முக்கிய தலைவர்களை நீக்கினார். இதையடுத்து சோவியத் யூனியன் ஆத்திரமடைந்தது.

தாவூத் கான் மேற்கத்திய ஆதரவை நாடத் தொடங்கினார். அமெரிக்காவின் கை ஓங்கிவிடுமோ என்பதுதான் சோவியத் யூனியனின் கவலையைக இருந்தது. எனவே, இரு பிரிவுகளாக இருந்த மக்கள் ஜனநாயக கட்சியின் தலைவர்களை அழைத்து அவர்களுக்குள் ஒற்றுமையை ஏற்படுத்தியது.

1978 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 17 ஆம் தேதி பர்ச்சாம் பிரிவின் முக்கியமான தலைவர்களில் ஒருவரான மிர் அக்பர் கைபர் கொலை செய்யப்பட்டார். தாவூத் கான் உத்தரவுப்படியே அவருடைய ஆதரவாளர்கள் இந்த கொலையைச் செய்தனர்.

இந்தக் கொலை கம்யூனிஸ்ட்டுகள் மத்தியில் ஆவேசத்தை ஏற்படுத்தியது. அவர்கள் மிகப்பெரிய பேரணி நடத்தி இறுதி ஊர்வலத்தை நடத்தினர்.

நூர் முகமது தாரகி, ஹஃபிசுல்லா அமின், பாப்ரக் கர்மால் ஆகிய தலைவர்கள் பேரணியில் பேசிய பேச்சு கம்யூனிஸ்ட்டுகள் மத்தியில் உணர்ச்சியை தூண்டியது.

கம்யூனிஸ்ட்டுகளின் இந்த எழுச்சி தாவூத் கானை அச்சத்தில் ஆழ்த்தியது. அவர் மக்கள் ஜனநாயக கட்சியின் தலைவர்களை கைது செய்ய உத்தரவிட்டார். கொலை நடந்து இரண்டு வாரங்கள் வரை கால அவகாசம் இருந்ததால் தாரகியும் கர்மாலும் சோவியத் யூனியனுக்கு சென்றுவிட்டனர்.

மற்றொரு முக்கியத் தலைவரான ஹஃபிசுல்லா அமின் வீட்டுக் காவலில் வைக்கப்பட்டார். அங்கு காவலுக்கு நின்றவர்களில் அமினுக்கு வேண்டிய அதிகாரிகளும் இருந்தனர்.

கட்சி தொடங்கியதில் இருந்து, பல்வேறு வகையில் கல்க்குகள் அரசாங்கத்திலும் ராணுவத்திலும் தங்கள் உறுப்பினர்களை உயர்பதவிக்கு நுழைத்திருந்தனர். இதற்கு காபூலில் இயங்கிய ரஷ்யத் தூதரக அதிகாரிகள் உதவியாக இருந்தனர்.

ஜாகிர் ஷாவுடனும், அவரைக் கவிழ்த்துவிட்டு ஜனாதிபதியாக பொறுப்பேற்ற தாவூத் கானுடனும் சோவியத் யூனியன் நட்புடனேயே இருந்தது. இந்த நெருக்கத்தைப் பயன்படுத்தி கல்க்குகள் அரசாங்கத்திலும் ராணுவத்திலும் இடம்பெற்றனர்.

இது தக்க சமயத்தில் உதவியது. வீட்டுக் காவலில் இருந்தபடியே ராணுவப் புரட்சிக்கு தேவையான உத்தரவுகளை அமின் பிறப்பித்தார். காபூல் சர்வதேச விமான நிலையத்தில் இருந்த ராணுவ முகாமில் இருந்து ராணுவப் புரட்சி தொடங்கியது. அடுத்த 24 மணி நேரத்தில் தலைநகரைச் சுற்றிலும் தாவூத் கானின் ஆதரவுப் படையுடன் மோதல்கள் தொடங்கின.

1978 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் 28 ஆம் தேதி ஜனாதிபதி மாளிகையில் நுழைந்த ராணுவம் தாவூத் கானையும் அவருடைய குடும்பத்தினரையும் கொன்றது. ஆனால், இந்த படுகொலை வெளியுலகுக்கு அறிவிக்கப்படவில்லை. உடல்நலக் காரணங்களுக்காக தாவூத் கான் பதவியிலிருந்து விலகியதாக அறிவிக்கப்பட்டது.

உடனடியாக ஆப்கானிஸ்தான் ஜனநாயக குடியரசு உதயமாகியது. 1979 மே முதல் தேதி புரட்சிகர குழுவின் தலைவராகவும் குடியரசின் பிரதமராகவும் தாரகி பொறுப்பேற்றார். அதாவது ஜனாதிபதி மற்றும் பிரதமருக்குரிய அதிகாரத்துடன் அவர் ஆட்சிப் பொறுப்பை ஏற்றார்.

கர்மால் துணை பிரதமராகவும், அமின் துணைப் பிரதமர் மற்றும் வெளியுறவு அமைச்சராகவும் பொறுப்பேற்றனர்.

புதிய அரசாங்கத்தில் மக்கள் ஜனநாயகக் கட்சியின் இரண்டு பிரிவினருக்கும் பொறுப்புகள் அளிக்கப்பட்டன. தாரகி தலைமையிலான கல்க்குகள் பெரும்பான்மை பிரிவாகவும், கர்மால் தலைமையிலான பர்ச்சாமிகள் சிறுபான்மைப் பிரிவாகவும் இருந்தனர்.

பொறுப்பேற்ற தொடக்க மாதங்களில் தாரகியின் நண்பரான அமின் தாரகியை வெகுவாக புகழ்ந்தார். நிலச்சீர்திருத்தம், பெண்களுக்கு கல்வி உரிமை, வரதட்சனை ஒழிப்பு, திருமண வயது அதிகரிப்பு என்று பல்வேறு புரட்சிகர திட்டங்களை தாரகி அமுல்படுத்தினார்.

நகர்ப்புறங்களில் இந்தத் திட்டங்களுக்கு வரவேற்பு இருந்தது. ஆனால், இஸ்லாமிய பழமைவாதிகள் நிரம்பிய கிராமப்புறங்களில் அதிருப்தி நிலவியது.

தொடக்கத்தில் தாரகியை புகழ்ந்த அமின் பின்னர் தாரகியை எதிர்க்கத் தொடங்கினார். பர்ச்சாமிகளின் தலைவரான கர்மால் துணை பிரதமர் பதவியிலிருந்து விலக்கப்பட்டு யூகோஸ்லாவி யாவின் தூதராக நியமிக்கப்பட்டார்.

அரசாங்கத்தில் பூசல் அதிகரித்த நிலையில் ராணுவத்தில் தனக்கு வேண்டிய நான்கு முக்கிய அதிகாரிகளை தாரகி நம்பினார். அமினை பிரதமராக்கினார். ஆனால், ஜனாதிபதியான தனது ஒப்புதலின் பேரிலேயே மற்ற அமைச்சர்களை அவர் நியமிக்க வேண்டும் என்கிற நிலைக்கு தள்ளினார்.

இது அமினை ஆத்திரமடையச் செய்தது.

இந்நிலையில் கியூபா தலைநகர் ஹவானாவில் நடைபெற்ற அணிசேரா நாடுகளின் மாநாட்டில் பங்கேற்க தாரகி புறப்பட்டார். செல்லும் வழியில் அவர் மாஸ்கோவில் சோவியத் ஜனாதிபதி பிரஸ்நேவை சந்தித்தார். ஆப்கானிஸ்தானில் சோவியத் முழுமையாக தலையிட வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொண்டார்.

“இன்றைய நிலையில் ஆப்கானில் முழுமையாக தலையிட்டால் எங்கள் எதிரிகளுக்கும் உங்கள் எதிரிகளுக்கும் வாய்ப்பு ஏற்படுத்தி விடும்” என்று பிரஸ்நேவ் மறுத்துவிட்டார்.

பின்னர், ஹவானா மாநாடு முடிந்து திரும்பும் வழியிலும் மாஸ்கோ சென்ற தாரகி ஓரளவு சோவியத் உதவியை உறுதி செய்துவிட்டு காபூல் திரும்பினார்.

அவரை வரவேற்க வந்த பிரதமர் அமின் விமானம் தரையிறங்குவதை ஒரு மணி நேரம் தாமதம் செய்தார். விமானத்தில் இருந்த நிலையிலேயே தாரகியுடன் அதிகார பேரம் நடத்தினார்.

அமினுக்கு அதிகாரத்தை பகிர்ந்து தர சம்மதம் தெரிவித்த பின்னரே தாரகி தரையிறங்க அனுமதி அளிக்கப்பட்டது.

அடுத்தநாள், ஜனாதிபதி மாளிகையில் தன்னுடன் விருந்துக்கு வரும்படி அமினை அழைத்தார் தாரகி. ஆனால், தனக்கு பாதுகாப்பு இருக்காது என்று அமின் மறுத்தார். அவருடைய பாதுகாப்பு உத்தரவாதப்படுத்தப்பட்டது.

ஆனால், அவர் தனது உதவியாளர்களுடன் அரண்மனையில் நுழைந்தவுடன் மறைந்திருந்த ராணுவ அதிகாரிகள் அவருடைய உதவியாளர் ஒருவரை சுட்டுக் கொன்றனர். இரண்டாமவர் சிறு காயத்துடன் அமினை காப்பாற்றி வெளியே வந்தார்.

அமின் கோபத்தின் உச்சிக்குச் சென்றுவிட்டார். ராணுவ அதிகாரிகளை அழைத்துக் கொண்டு ஜனாதிபதி மாளிகைக்கு சென்றார். தாரகியை கைது செய்தார். அவரை என்ன செய்வது என்று சோவியத் அரசிடம் கேட்டார்.

“அது உங்களுடைய விருப்பம்” என்று பதில் வந்தது.

1979 செப்டம்பர் மாதம் 14 ஆம் தேதி ஆப்கன் அரசாங்கத்தின் முழு கட்டுப்பாட்டையும் தனது பொறுப்பில் கொண்டுவந்த அமின், சில நாட்கள் கழித்து வெளியே சொல்லமுடியாத சுகவீனம் காரணமாக தாரகி மரணம் அடைந்ததாக அறிவித்தார்.

அமின் உத்தரவுப்படி அக்டோபர் மாதம் 8 ஆம் தேதி, தாரகியை கட்டிலில் கட்டிப்போட்டு மூச்சுத்திணறச் செய்து கொன்றதாக பின்னர் பொறுப்பேற்ற கர்மால் அரசு அறிவித்தது.

அமின் பொறுப்பேற்றவுடன் மீண்டும் ஆப்கனில் குழப்பமான சூழ்நிலை உருவானது.

மக்கள் ஜனநாயகக் கட்சியில் தனக்கு பிடிக்காதவர்கள் அனைவரையும் கொன்று குவித்தார். 18 ஆயிரம் பேர் கொண்ட பட்டியலை வாசித்து, அவர்கள் அனைவரும் தாரகியின் உத்தரவின் பேரில் கொல்லப்பட்டதாக அறிவித்தார்.

ஆனால், அவர்கள் அனைவரும் அமின் உத்தரவால்தான் கொல்லப்பட்டனர்.

கொல்லப்பட்டவர்களின் உறவினர்கள் அனைவரும் பக்கத்தில் உள்ள ஈரான் மற்றும் பாகிஸ்தானுக்கு தப்பிச் சென்றனர்.

மக்கள் ஜனநாயகக் கட்சியை ஒழித்துவிட்டு, தன்னை இஸ்லாமின் நண்பனாக காட்டிக் கொள்ளும் முயற்சியில் ஈடுபட்டார். கூடுதல் மத சுதந்திரம் அளிப்பதாக அறிவித்தார். மசூதிகளை புதுப்பிக்கவும், குர்-ஆன் நூல்களை வழங்கவும் முன்வந்தார்.

ஆனாலும், அவரை மக்கள் நம்பவில்லை. மக்கள் அச்சத்தின் பிடியிலேயே வாழ்ந்தனர்.

இஸ்லாமிய தீவிரவாதிகள் அனைவ ரும் மலைகளுக்குச் சென்று பதுங்கினர். அவர்கள் முஜாஹிதீன் என்ற பெயரில் அமின் அரசுக்கு எதிரான தாக்குதலை தொடங்கினர்.

அவர்களுக்கு பாகிஸ்தானும், அமெரிக்காவும் ஆயுத உதவியுடன் பயிற்சியை அளித்தன.

தாராளமான நிதியுதவியும் செய்தன. இந்த நாடுகள் மட்டுமின்றி இஸ்லாமிய நாடுகள் அனைத்தும் ஆப்கன் அரசுக்கு எதிரான சண்டைக்கு உதவி செய்தன.

1979 ஜூலை மாதத்திலேயே சோவியத் ஆதரவு ஆப்கன் அரசுக்கு எதிராக போராடும் குழுக்களுக்கு உதவி செய்ய அன்றைய அமெரிக்க ஜனாதிபதி கார்ட்டர் உடன்பாடு செய்துகொண்டார்.

இந்நிலையில்தான், அமின் நடவடிக்கைகளை சோவியத் யூனியன் ஏற்க மறுத்தது. அவர், ஆப்கானிஸ்தானை சீரழிப்ப தாக சோவியத் யூனியன் கூறியது. சோவியத் யூனியனின் யோசனைகளை அமின் கேட்க மறுத்தார்.

பாகிஸ்தான் மற்றும் அமெரிக்காவின் உதவியை எதிர்பார்த்து அவர் செயல்பட்டார். அவர்களோ அமின் அரசுக்கு எதிரான போராட்டங்களுக்கு உதவி செய்து வந்தனர். ஆப்கன் அமெரிக்காவின் பிடிக்கு சென்றுவிடக் கூடும் என்று சோவியத் யூனியன் அஞ்சியது.

எனவே, அமின் அட்டூழியம் அதிகரித்த நிலையில் சோவியத் யூனியன் அதிரடி முடிவுக்கு வந்தது.
1979 டிசம்பர் மாதம் சோவியத் படைகள் ஆப்கானிஸ் தானுக்குள் நுழைந்தன.

தாரகி அரசாங்கத்துடன் செய்துகொண்ட ஒப்பந்தத்தின் அடிப்படையில் அரசுக்கு உதவ வந்திருப்பதாக சோவியத் யூனியன் தெரிவித்தது.

அமினை சிஐஏ ஏஜெண்ட் என்று சோவியத் யூனியன் அறிவித்தது. 1979 டிசம்பர் 24 ஆம் தேதி அமினை ரஷ்ய உளவுப்படை அதிகாரிகள் சுட்டுக் கொன்றனர்.

அவருக்குப் பதிலாக மக்கள் ஜனநாயகக் கட்சியின் கல்க்குகள் பிரிவின் தலைவரான பப்ரக் கர்மால் என்பவரை புதிய ஜனாதிபதி ஆக்கியது சோவியத் ராணுவம்.


ஏற்கெனவே ஆப்கன் ராணுவ வீரர்கள் பெரும்பகுதியினரை முஜாகிதீன்கள் கொன்று குவித்திருந்தனர். இப்போது அமின் அரசாங்கத்தை பாதுகாக்க முழுக்க முழுக்க சோவியத் ராணுவம்தான் தேவைப்பட்டது.

எனவே, 85 ஆயிரம் சோவியத் வீரர்கள் ஆப்கானிஸ்தானுக்கு வரவழைக்கப்பட்டனர். ஆப்கன் அரசாங்கம் சோவியத் யூனியனின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வந்தது.

You may also like
சீனாவுடன் 25 ஆண்டுகால பெரிய டீல்.. இந்தியாவை நீக்கியது ஈரான்!
காபூல் மசூதிக்குள் தற்கொலை வெடிகுண்டு தாக்குதல்- 2 பேர் பலி

Leave a Reply